Onu özledin mi?
Tek tanıdığım oydu.
Bu kadar basit.
Yeniden yaşamayı öğrenmeye çalışan iki yetim gibiydik.
Avrupa'ya gitmek için yer ayırttık.
Gemiyi beklerken geçen haftalarda...
Eski Dünyanın mitlerini ve efsanelerini araştırmaya başladı.
''Bizim türümüz'' dediği şeyi bulmak onda bir takıntı halini almıştı.
Bak kimleri unutmuşuz.
Hadi onları özgür bırakalım.
-Evet. -Evet.
Araba geldi.
Dinle, Louis...
bu yaşlı ellerde...
hala hayat var.
O kadar furioso değil.
Moderato...
belki de cantabile.
Bu nasıl olur?
Timsaha sor.
Onun kanı sayesinde başardım.
Sonra, yılan kanı...
kurbağa...
ve Mississippi'deki tüm kokuşmuş hayat türleriyle...
uyguladığı diyet sayesinde...
yavaşça...
Lestat yine...
kendisi olmuştu.
Sen...
çok...
ama çok...
yaramaz bir kızsın.
Gemi bizsiz kalkıyor!
Yangının yayılmasına karşın...
ben güvertede durmuş korkuyla, tıpkı bir canavar gibi...
nehirden çıkıp bizi yok etmesini bekliyordum.
Ve bu arada şöyle düşünüyordum...
''Lestat...
''bizden intikam almanı hak ediyoruz.
''Sen bana 'kara güç'ü verdin...
''bense seni ikinci kez Ölümün ellerine atıyorum.''
Nasıl olduysa gemide hiç fare yoktu.
Ama esrarengiz bir veba yolcuları kırıp geçiyordu.
Bir tek Claudia'yla benim bağışıklığımız var gibiydi.
Bu bağışıklığın sırrını da...
kendimize saklıyorduk.
Akdeniz'e vardık.
Ben o suların mavi olmasını istiyordum ama siyahtı...
gece rengi sular.
Ve o zaman nasıl acı çektim...
gençken hiç umursamadığım suların rengini hatırlamaya çabalarken.
Köy köy dolaştık...
harabe harabe...
ülke ülke.
Ve her seferinde hiçbir şey bulamadık.
Bizim tek olduğumuza inanmaya başlıyordum.
Bu düşünce tuhaf bir şekilde rahatlatıcıydı.
Bir lanetli diğer lanetliye ne söyleyebilir ki?
Hiç bir şey bulamadınız mı?
Köylülerin hikayeleri...
sarmısakla...
haçlarla...
kalbe saplanan kazıklarla ilgili batıl inançlar.
Ya bizim türümüzden biri?
Bir fısıltı bile yok.
Transilvanya'da vampirler yok muydu? Ya Kont Drakula?
Masal, dostum.
Kaçık bir İrlandalı'nın uydurduğu masallar.
Paris...
Eylül 1870.
Hep düşlediğim şehir.
Ne de olsa Louisianalıydım ve Paris New Orleans'ın anasıdır.
Kendi başına bir evren.
Yeniden hayata dönmüştük.
Sadece ikimiz vardık.
Kendimi o kadar zinde hissediyordum ki her isteğine boyun eğiyordum.
Ben...
vampirleri aramaktan vazgeçmişken...
bir vampir beni buldu.
Soytarı!
Santiago!
Bütün dünyada ölümsüz birini arayıp durdum ve bak ne buldum!
Güzel küçüğü de yanında getir.
Kimse size zarar vermez.
Buna izin vermem.
Bir de...
adımı unutma...
Armand.
Sana ne söylediğimi unutma.
Farklı güçleri vardır. Düşüncelerini okurlar.
İşte, vampir o.
İki aşık...
pembe yollarında yürürken...
tutkulu kucaklaşmaları...
ölümü unutturmuşken...
kendilerini benim ellerimde...
bulana kadar!
İnsanmış gibi yapıp vampir rolüne soyunan vampirler.
Çok avangard.
Ruhu Cennete yakın olan keşiş...
günlerini...
tefekkürle geçiriyor...
ve yakında kendisini Yaratan'a kavuşacağını öğreniyor.
Ama duaları ödüllendirilmiyor.
Dersimiz burada sona eriyor...
ve ana fikir şu:
Soğuk ve terli ellerim hepinize dokunmalı.
Hepiniz öpmem için alnını uzatmalı.
Ama dinleyin!
Galiba bir ölümlü yaklaşıyor!
Burada ne varmış böyle?
Bu yanımdaki güzellik de ne böyle?
Açan bir gül mü, ürkek bir menekşe mi?
Belki de gelinim olmayı düşünüyordur.
Belki de dersimiz daha sona ermemiştir.
Ölmek istemiyorum!
Ama biz Ölümüz ve hep öyle olduk.
Bana yardım edin!
Lütfen!
-Ne yaptım? -Hepimiz öleceğiz!
Ama ben gencim!
Ölüm yaşa bakmaz. Her an, her yerde karşına çıkabilir.
Şimdi cildin pembe ama...
yaşlanınca grileşecek ve buruşacak.
Bırak yaşayayım! Umurumda değil!
Peki şu anda ölmek neden umurunda olsun ki?
Ölümün seni sevip salıverecek bir kalbi olduğunu neden düşünesin?
O zaman bu tutkusunu kime yöneltebilir?
Kalabalığın arasından birini seçebilir misin?
Senin çektiğin acıyı çekecek birini.
Bay Vampir, alın beni!
Size tapıyorum.
Sen sıranı bekle!
Pekala...
Ölüm tarafından sevilmek nedir bilir misin?
Bizim gelinimiz olmak?
Acı yok.
Canavarca.
Biz yeraltında yaşarız.
Gelin size göstereyim.
Canavarca.
Evet.
Ama çok güzel.
Evime hoşgeldiniz.
Denesene.
İki vampir...
Yeni Dünyadan...
bizi yeni bir çağa götürmek için gelmişler...
hepimizin sevdikleri yavaşça çürürken...
ve yok olup giderken.
Bu grubun lideri sen misin?
Eğer bir lider olsaydı...
o, ben olurdum.
-O halde cevapları biliyorsunuz. -Demek sorularınız var.
Biz neyiz?
Hiç bir şey...
eğer vampir değilsek.
Bizi kim bu hale getirdi?
Kimin yaptığını biliyor olmalısınız.
Evet ama onu kim vampir yapmıştı?
Bütün bu...
kötülüğün...
kaynağı.
Anlıyorum.
Seni tiyatroda gördüm.
Nasıl acı çektiğini...
o kız için üzüldüğünü.
Öldürdüğün zaman...
ölürsün.
Ölmeyi hak ettiğini düşünürsün ve hiç bir şey seni durduramaz.
Ama bu seni kötü yapar mı?
İyiliğin ne olduğunu anlıyor olman seni...
iyi yapmaz mı?
O zaman hiç bir şeyin önemi yok mu?
Belki de.
Ama belki de...
bu...
var olan tek gerçek kötülük.
O zaman Tanrı yok mu?
Ben Tanrı hakkında hiç bir şey bilmiyorum.
Ya da Şeytan hakkında.
Ruhumu kurtaracak ya da lanetleyecek...
ne bir hayal gördüm ne de bir sır öğrendim.
Bildiğim kadarıyla...
400 yıldan sonra...
ben dünya üzerinde...
yaşayan...
en yaşlı vampirim.
O zaman hep korktuğum şey başıma geldi.
Çok fazla korkuyorsun.
O kadar ki, beni de korkutuyorsun...
Seni bu hale getiren...
sana bunu söylemiş olmalı.
Yeni Dünyaya gitmek için Eskisini terk eden...
O hiç bir şey bilmiyordu.
Umurunda bile değildi.
Bilmiyordu mu dedin?
Gel sevgilim.
Yola çıkmamızın zamanı geldi.
Acıktım...
ve şehir bizi bekliyor.
Tiyatro bıraktığımız gibi bomboştu.
Mezarlık kadar sessiz.
Ve sarsakça dışarı çıkarken aynı düşünce yine beynimi kemirdi...
''Lestat'ı aldattım.
''Ondan yanlış nedenler yüzünden nefret ettim.''
Onu nasıl aldattın?
Bir isim söyledin.
Evet, umurumda olmayan bir isim.
Burada, biz vampirlerin arasında...
tek bir suç vardır.
Bu suç başka bir vampiri öldürmektir.
Kendi cinsinden birini öldürmek.
-Sana zarar vermelerine izin verir miyim? -Hayır, vermezsin.
Tehlike seni bana bağlıyor.
Aşk seni bana bağlıyor.
-Aşk mı? -Aşk.
Armand istese beni ona verirdin.
Asla.
Senin onu istediğin gibi o da seni istiyor. Seni bekliyordu.
Seni yanına yoldaş olarak istiyor.
Orada bekliyor.
O da bunu bizim gibi boş ve cansız buluyor.
Belki de.
Tek kelime bile etmeden ruhu bana ne söyledi biliyor musun?
''Onu bırak'' dedi.
''Onu bırak.''
Yapmam gereken bu mu?
Seni bırakmalı mıyım?
Babamı...
Louis'mi...
beni yaratanı...
Her şey düzelecek.
Buna gerçekten inanıyor musun?
Savaştan dönen asker...
zaferin...
üzüntüye dayanmasını sağladığını sanır...
ta ki Ölüm gelip...
onu atının sırtından çekip alana kadar.
Seni bekliyordum.
Beni dinle.
Claudia benim için çok değerlidir.
O benim kızım.
Senin sevgilin.
Hayır, en değerli varlığım.
Evladım.
Öyle diyorsun. Sen masumsun.
Tehlikede, değil mi?
-Öyle. -Neden?
Sana nedenlerini sayabilirdim.
Suskunluğu.
Gençliği.
Bu kadar genç, bu kadar çaresiz...
başının çaresine bakamayacak birini...
vampir yapmak yasaktır.
O halde onu bu hale getireni suçla.
İkinizi de vampir yapanı mı öldürdünüz?
O yüzden mi adını söylemiyorsunuz?
Santiago böyle düşünüyor.
-Onunla tartışmak istemiyoruz. -Tartışma çoktan başladı.
Eğer onu kurtarmak istiyorsan...
-onu gönder! -O zaman ben de giderim.
Bu kadar çabuk mu?
O kadar merak ettiğin soruların cevaplarını almadan mı?
Cevap yok demiştin.
Ama yanlış soruları sordun.
Ne kadar az vampirin...
ölümsüzlüğe dayanma gücünün olduğunu...
biliyor musun?
Kendi istekleriyle çabucak yok olup gidiyorlar.
Dünya...
değişiyor.
Biz değişmiyoruz.
Sonunda bizi öldüren...
ironi de burada zaten.
Senin bu çağla aramızda bağlantı kurmanı istiyorum.
Benim mi?
Görmüyor musun?
Ben hiç bir çağın ruhunu taşımıyorum.
Ben her şeyle çelişiyorum.
Hep öyleydim.
Bu zaten sizin çağınızın ruhu.
Kalbi.
İnayet...
eksikliği...
bu yüzyılın sonu oldu.
Ya tiyatrodaki vampirler?
Düşmüş...
işe yaramaz.
Hiç bir şey yansıtamazlar.
Ama...
sen yapabilirsin.
Bu çağın kırık kalbini...
yansıtıyorsun.
İnsan kalpli...
bir vampir.
Ölümlülerin tutkularına sahip bir ölümsüz.
Sen...
çok...
güzelsin, dostum.
Lestat seni yaratırken ağlamış olmalı.
Lestat'ı tanır mıydın?
Evet.
Onu tanırdım.
Ölümüne üzülmeyecek kadar iyi tanırdım onu.
Sonunda bir çeşit huzur bulmuştum.
Anlamıştım, Lestat'ın hiçbir zaman olamayacağı öğretmenimi bulmuştum.
Armand'ın benden asla bilgi saklamayacağını biliyordum.
Bilgi, camdan geçen ışık gibi, ondan bana geçecekti.
Madeleine...
Louis utangaçtır.
İç.
Hadi yap!
Çünkü ben yapamam. Benim gücüm buna yetmez.
-Beni yarattığında buna söz vermiştin! -Ne istediğinizi bilmiyorsunuz siz!
Hayır, biliyorum.
Sen kendine yeni bir yoldaş buldun! Benimkini de yapacaksın!
Sana nasıl görünüyoruz?
Bizi güzel buluyor musun?
Büyülü?
Beyaz tenimizi, öfkeli bakışlarımızı? Neye dönüşeceğini biliyor musun?
Senin kötülüğün kötü olamamanda!
Ve ben buna daha fazla katlanmayacağım!
Bana bunu yaptırma! Yapamam!
Ama bana yapmıştın.
Masallardaki canavarlar gibi beni annemin kollarından kaçırmıştınız.
Şimdi de ağlıyorsun!
Bana yaptığın şey için dökecek yeterince gözyaşım yok!
Onu bana ver Louis!
Beni terk etmeden önce yap bunu!
Ah, Tanrım!
Seni hala seviyorum!
İşin acı yanı da bu ya!
Sen gittiğinde bana kim bakacak...
aşkım, benim kara meleğim?
Sence o ne Madeleine?
Bir bebek mi?
Ölemeyen bir çocuk.
Ya ölen çocuk?
Kızım.
Ona neler oluyor?
Ölüyor.
Sana da aynısı olmuştu...
ama sen hatırlamayacak kadar küçüktün.
Ama ölürse...
Bu yalnızca ölümlü bedenin ölümü.
Bana kızma aşkım.
Artık ödeştik.
Ne demek istiyorsun?
O odada ölen o kadın değildi.
Ölen...
içimde kalan...
son insani nefesti.
Evet, baba.
Sonunda ödeştik.
Artık adalet zamanı, küçüğüm.
Armand'ı çağırın. O buna müsaade etmez.
Diğerlerine ölüm.
Senin için...
bir tabutta sonsuzluk.
Bir zindana gömülü olarak.
Tek yoldaşın çığlıkların olacak.
Belki de yüzyıllar sürecek.
Götürün onları!
Tatlı rüyalar.
Hayır! Hayır!
İmdat!
Uyan!
Claudia nerede?
Claudia... Ona yardım edemem.
-Claudia nerede? -Onu kurtaramam!
Seni kaybetmek demek olur bu!
Yapma!
Gel, Louis.
Burada olmaz.
Yani bir vampir ağlayabilir mi?
Bir kez...
ya da iki kez, sonsuzlukta.
Belki de bu gözyaşlarını sonsuza kadar dindirmek için böyle bir intikam aldım.
Durdurun onu! Yanıyoruz!
Yakalayın onu! Durdurun!
Onları uyarmadın bile, değil mi?
Hayır.
Ve sen ne yapacağımı biliyordun.
Biliyordum.
Seni kurtardım, değil mi?
O korkunç şafaktan.
Sen onların lideriydin. Sana güveniyorlardı.
Hayır.
Onların kusurlarını görmemi sağladın Louis.
Onlar...
lanetliydi, düşmüş çağlarına takılıp kalmışlardı.
İlk dersi unutmuşlardı...
güçlü ve güzel olmak...
zorunda olduğumuzu...
ve pişmanlık duymamız gerektiğini.
Bunu bana öğretir misin?
Evet.
Pişmanlık duymamayı?
O zaman ne muhteşem bir çift olurduk.
Ama ya bu öğrenmek istemediğim bir dersse?
Ne demek bu?
Ya sahip olduğum tek şey çektiğim acılarsa?
Pişmanlıklarımsa?
Bunları unutmak istemez misin?
Ona da sahip olabilesin diye mi?
Yakıp kül ettiğin...
o kızın arkasından yas tutan bu kalbe de?
Yemin ederim bilmiyordum...
Ama ben bildiğini biliyorum.
Biliyorum ki...
sen...
hiç bir şeyden pişman olmuyorsun.
Hiç bir şey...
hissetmiyorsun.
Öğreneceğim bir tek bu kaldıysa...
bunu tek başına da yapabilirim.
Öleceğim.
Hayır.
Sen ölüsün.
Ve seni bir kez daha diriltmemi istiyorsun.
Ama teklifin ne kadar cazip gelse de...
maalesef...
benim de düşmem gerekiyor.
Yıllarca dolaşıp durdum...
İtalya, Yunanistan...
bütün eski topraklar.
Ama dünya benim için mezar gibiydi...
kırık heykellerle dolu bir mezarlık.
Ve heykellerin hepsinin yüzü Claudia'nınkine benziyordu.
Sonra meraktan...
sıkıntıdan, ya da kim bilir neden...
Eski Dünyadan ayrıldım...
ve Amerika'ma geri döndüm.
GÜNDOĞUMU
Ve burada mekanik bir mucize gündoğumunu görmemi sağladı...
200 yıldan beri...
ilk defa.
Hem de ne gündoğumları!
İnsan gözünün asla göremeyeceği şekilde.
Önce gümüş renginde...
sonra, aradan yıllar geçtikçe, mor...
kırmızı...
ve nihayet yıllardır aradığım mavi.
1988 baharında New Orleans'a döndüm.
Havayı koklar koklamaz evimde olduğumu hissettim.
Çok ağır...
neredeyse tatlı...
eski bahçemizdeki yaseminlerin ve güllerin parfümünü hatırlatan bir koku.
Uzun zamandır koklamadığım bu kokuyu içime çekerek sokaklarda dolaştım.
Sonra birden Prytania Sokağında...
Lafayette Mezarlığından sadece birkaç blok ötede...
ölümün kokusunu aldım.
Ve bu koku mezarlardan gelmiyordu.
Ben yürüdükçe, koku güçlendi.
Eski ölüm.
Ölümlülerin alamayacağı kadar hafif bir koku.
Burada olduğuna çok sevindim!
Hep bu anı...
hayal etmiştim.
O kız asla bizden biri...
olmamalıydı.
Bunların hepsi geçmişte kaldı Lestat.
Geçmişte.
Hala güzelsin Louis.
Sen her zaman daha güçlüydün.
Korkma.
Sana zarar vermek istemiyorum.
Eve benim için mi döndün?
Nasıldım hatırlıyor musun?
Bir zamanlarki...
o vampiri?
Evet, hatırlıyorum.
Hiç kimse...
beni reddedemezdi...
Sen bile.
Denedim.
Evet, denedin.
Sen denedikçe...
ben seni daha çok istedim.
Dayanamıyorum!
Bu ışıklara...
ve bu gürültüye!
Gece, gündüzden daha aydınlık hale geldi.
Bu sahte ışık.
Sana zarar veremez.
Eğer benimle kalırsan Louis...
yeniden dünyaya dönebilirim.
Eski Lestat olabilirim.
Artık gitmem gerek.
Lestat'a ne olduğunu bilmiyorum.
Ben her gece...
devam ediyorum.
Karşıma çıkanlarla besleniyorum.
Ama bütün tutkum onun altın rengi bukleleriyle yok oldu.
Ben, olağanüstü bir bedene sahip bir ruhum.
Kopmuş.
Değişmeyen.
Boş.
Boş mu?
Bu kadar mı?
Hayır, bu böyle bitemez.
Ama bitti.
Anlatacak başka bir şey yok.
Anlatacak daha fazla şey olmalı. Kendini anlamıyorsun. Sen boş değilsin.
Senin gibi olmak için neler vermezdim, gücüne sahip olmak için...
senin gördüğün şeyleri görmek için.
Beni dinlememişsin.
Dinledim. Hikayen inanılmaz.
-Olağanüstü. -Bu hikayeyle ne yaparsan yap.
Başkalarına ver. Ders al.
Öğrenmem için tek yol var ve sen de bunun ne olduğunu biliyorsun.
Beni buraya getirirken bir amacın vardı.
Öyle değil mi?
Neymiş o amaç?
Bir yoldaş istiyorsun. Dış dünyayla bağlantı kuracak birini istiyorsun. O benim.
Beni al. İstediğim bu.
-Böyle bitmesine izin veremem. -Tanrım, yine başaramadım.
Başarısız olmadın. Tanrı'nın bununla bir ilgisi yok.
Bu hoşuna gitti mi?
Ölümsüzlerin yemeği olmak hoşuna gider mi?
Ölmek hoşuna gider mi?
Yeter!
1791 yılında oldu.
24 yaşındaydım. Senin şimdi olduğundan daha gençtim.
Ama o zamanlar her şey farklıydı. Daha o yaşta, bir erkektim.
New Orleans'ın güneyinde büyük bir çiftliğin sahibiydim.
Karım doğum yaparken ölmüştü.
Biri bez getirsin.
Karımı ve bebeği gömeli altı aydan az olmuştu.
İyi iş.
Onların yanına gitmek beni mutlu edecekti.
Çok iyi iş.
Herhalde kendimi tanıtmama gerek yok.
Kendimi şimdiden daha iyi hissediyorum.
Her şeyden çok, ölümü istiyordum.
Ölümü ben çağırmıştım.
Yaşamanın acısından kurtulmanın yoluydu bu.
Hala sızlanıyor.
Bu kadarı yetmedi mi?
Bunu yüzyıllar boyu dinlemek zorunda kalmıştım.
Korkma.
Ben sana seçme şansı veriyorum...
bana verilmemişti.